1. Giriş: OSB ve Ekran Teknolojilerinin Yükselişi

Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB), sosyal etkileşimi, iletişimi ve davranışı etkileyen bir dizi semptomla karakterize karmaşık bir nörogelişimsel durumdur. OSB'nin yaygınlığı giderek artmaktadır ve tahminlere göre Amerika Birleşik Devletleri'nde her 44 çocuktan yaklaşık 1'ine bu bozukluk tanısı konulmaktadır (Maenner ve ark., 2021). Yaygınlıktaki bu artış, özellikle dijital medya ve teknolojiye erken maruz kalma ile ilgili olarak OSB gelişimine katkıda bulunan potansiyel çevresel faktörler hakkında endişeleri artırmıştır. Araştırmalar, OSB'ye yatkın çocukların ekranlara yönelik bir tercih sergileyebileceğini, bunun da ekran süresinin artmasına ve mevcut semptomların potansiyel olarak şiddetlenmesine yol açabileceğini göstermektedir (Heffler ve ark., 2020).

Ekran başında geçirilen süre ile OSB benzeri semptomların gelişimi arasındaki ilişki çeşitli çalışmalara konu olmuştur. Örneğin, Sadeghi ve arkadaşları, 16 ila 36 aylık yeni yürümeye başlayan çocuklarda OSB semptomlarının şiddeti ile ekran süresi arasında anlamlı bir ilişki bulmuş ve aşırı ekran maruziyetinin dil gecikmeleri, dikkat sorunları ve hiperaktivite ile ilişkili olabileceğini öne sürmüştür (Sadeghi ve ark., 2023). Benzer şekilde, Hermawati ve arkadaşları erken elektronik ekran maruziyetinin dil gecikmeleri ve kısa dikkat süreleri de dahil olmak üzere otistik benzeri semptomlarla bağlantılı olduğunu bildirmiştir (Hermawati ve ark., 2018). Bu bulgular, günümüzde çocukların çoğunun daha önce görülmemiş düzeylerde medyaya maruz kaldığını ve iki yaşın altındaki çocukların %90'ının uzun süreler boyunca ekranlarla meşgul olduğunu belirten Kim ve arkadaşları tarafından da desteklenmektedir (Kim ve ark., 2023). Bu erken maruziyetin bilişsel ve sosyal gelişim üzerinde kalıcı etkileri olabilir ve bu da çocuk doktorları ve çocuk gelişimi uzmanları arasında endişelere yol açmaktadır (Heffler vd., 2020). Ekran başında geçirilen sürenin küçük çocuklar, özellikle de OSB'li çocuklar üzerindeki etkisi çok yönlüdür. Araştırmalar, aşırı ekran süresinin dil gecikmeleri, dikkat eksiklikleri ve davranış sorunları da dahil olmak üzere çeşitli gelişimsel sorunlara yol açabileceğini göstermiştir (Chang ve ark., 2018). Örneğin Domingues-Montanari, ekran başında geçirilen sürenin fiziksel ve bilişsel becerilerin gelişimiyle olumsuz yönde ilişkili olduğunu ve obezite, uyku bozuklukları ile anksiyete ve depresyon gibi ruh sağlığı sorunlarına katkıda bulunabileceğini vurgulamaktadır (Domingues-Montanari, 2017). Bu olumsuz sağlık sonuçlarının altında yatan fizyolojik mekanizmalar karmaşıktır ve ekrana maruz kalmanın beyin gelişimi ve sosyal becerilerin kazanılması üzerindeki etkilerini içerebilir (Heffler & Oestreicher, 2016). Ayrıca, ekran başında geçirilen süre boyunca tüketilen içeriğin türü de gelişimsel sonuçları etkileyebilir. Örneğin, eğitim içeriğinin eğlence medyasına kıyasla farklı etkileri olabilir; bazı çalışmalar interaktif ve eğitim medyasının OSB'li çocuklarda öğrenmeyi ve sosyal katılımı teşvik edebileceğini öne sürmektedir (Crowell ve ark., 2020). Bununla birlikte, çocukların OSB ile ilişkili mevcut zorlukları daha da kötüleştirmek yerine olumlu gelişimsel sonuçları teşvik eden uygun içerikle meşgul olmalarını sağlamadaki zorluk devam etmektedir (Anblagan, 2023).

Ebeveynlerin medya kullanımına yönelik tutumları çocukların ekranlara maruz kalmasını önemli ölçüde etkileyebileceğinden, ebeveynlerin ekran süresine aracılık etmedeki rolü çok önemlidir (Tan ve Zhooriyati, 2021; Nikken ve Schols, 2015). Ebeveynler genellikle eğitim medyasının faydaları ile aşırı ekran süresiyle ilişkili riskleri dengelemekte zorlanmaktadır. Araştırmalar, birçok ebeveynin ekrana maruz kalmanın çocuklarının gelişimi üzerindeki potansiyel olumsuz etkilerinin farkında olmadığını ve bunun da rehberlik ve müdahale stratejilerinin eksikliğine yol açtığını göstermektedir (Babusabgari & Balakrishna, 2021). Bu durum, özellikle OSB olan çocuklar için ekran başında geçirilen sürenin etkileri konusunda ebeveynler arasında daha fazla farkındalık ve eğitim ihtiyacının altını çizmektedir. Ebeveyn aracılığına ek olarak, çocukların içinde yetiştiği daha geniş toplumsal bağlam da medya tüketim alışkanlıklarının şekillenmesinde önemli bir rol oynamaktadır. Çağdaş toplumda dijital medyanın yaygın doğası, ebeveynlerin niyetlerinden bağımsız olarak çocukların genellikle çok küçük yaşlardan itibaren ekranlara maruz kaldığı anlamına gelmektedir (Kim vd., 2023; Babusabgari ve Balakrishna, 2021). Ekran kullanımının artmasına yönelik bu toplumsal değişim, özellikle OSB olan bireyler gibi hassas popülasyonlar için çocuk gelişimi üzerindeki uzun vadeli etkileri hakkında önemli soruları gündeme getirmektedir (Jawed, 2023). Ayrıca, OSB’nin medyadaki görünümü, kamuoyunun bozukluğa ilişkin algılarını ve anlayışını etkileyebilir. Araştırmalar, medya temsillerinin OSB’ye yönelik toplumsal tutumları şekillendirebildiğini, genellikle klişeleri ve yanlış anlamaları sürdürdüğünü göstermiştir (Jones ve ark., 2023). Bu durum, OSB olan bireylerin toplum içinde nasıl algılandığı ve muamele gördüğü üzerinde derin bir etkiye sahip olabilir ve spektrumdaki bireylerin deneyimlerini doğru bir şekilde yansıtan sorumlu medya tasvirlerinin önemini vurgulamaktadır (Fontes & Juste, 2021; Hu, 2023)

Sonuç olarak, OSB, teknoloji ve ekran bağımlılığının kesişimi, üzerinde dikkatle düşünülmesi gereken karmaşık bir manzara sunmaktadır. OSB'nin artan yaygınlığı ve küçük çocuklar arasında ekrana maruz kalma oranındaki artış, dijital medyanın çocuk gelişimi üzerindeki etkilerini anlamak için kapsamlı bir yaklaşım gerektirmektedir. Özellikle OSB olan çocuklar için ekran süresi ile gelişimsel sonuçlar arasındaki nedensel ilişkileri aydınlatmak için devam eden araştırmalar gereklidir. Ayrıca, ebeveynler, eğitimciler ve toplum genelinde ekrana maruz kalmanın potansiyel riskleri ve faydaları konusunda farkındalık yaratmak, OSB olan çocuklar için sağlıklı gelişimsel yörüngeleri teşvik etmek açısından çok önemlidir.

2. Ekran Bağımlılığı ve Teknoloji Kullanımının OSB olan Çocuklar Üzerindeki Etkisi

Ekran bağımlılığı, günümüzün dijital çağında sadece tipik gelişim gösteren çocuklar için değil, aynı zamanda OSB tanısı almış çocuklar için de ciddi bir sorun haline gelmiştir. Bu çocuklar, nörogelişimsel farklılıkları nedeniyle ekranlardan gelen uyarıcılara daha fazla ilgi gösterebilir ve bu durum uzun vadede olumsuz sonuçlar doğurabilir (Cheng et al., 2021). OSB olan çocuklar için ekran bağımlılığına olan yatkınlık, teknolojinin sağladığı tekrarlayan, düzenli ve tahmin edilebilir uyarıcılardan kaynaklanmaktadır. Bu da onların ekranlara bağımlı hale gelme riskini artırabilir. Araştırmalar, uzun süreli ekran maruziyetinin, OSB olan çocukların sosyal becerilerini ve dil gelişimini olumsuz etkileyebileceğini göstermektedir. Bu çocuklar, ekran karşısında geçirdikleri süre içinde gerçek sosyal etkileşimlerden ve yüz yüze oyunlardan uzaklaşabilirler. Bu durum, onların sosyal dünyaya adaptasyon süreçlerini yavaşlatabilir ve sosyal etkileşim becerilerinde gerilemelere yol açabilir (Mazurek & Wenstrup, 2013). Aynı zamanda, ekran başında uzun süre geçirmenin, çocukların problem çözme ve bilişsel esneklik gibi önemli bilişsel becerilerinin gelişimini de olumsuz etkileyebileceği belirtilmiştir (Christakis et al., 2019).Bununla birlikte, ekran teknolojilerinin doğru ve yapısal bir şekilde kullanılması, OSB olan çocukların eğitimine önemli katkılar sağlayabilir. Eğitim amaçlı uygulamalar, görsel destekli öğrenme araçları ve etkileşimli programlar, çocukların sosyal becerilerini geliştirmelerine ve yeni bilgi ve beceriler kazanmalarına yardımcı olabilir (Keen et al., 2016). Ancak bu faydaların sağlanabilmesi için, ekran süresinin dikkatle yönetilmesi ve yapılandırılması gereklidir. Aksi takdirde, ekranların aşırı ve kontrolsüz kullanımı, çocukların gelişimsel hedeflerine ulaşmalarını engelleyebilir ve onların bağımsız öğrenme, sosyal etkileşim ve oyun oynama becerilerini kısıtlayabilir (Montes, 2016).

Sonuç olarak, OSB olan çocuklarda ekran bağımlılığını önlemek ve ekran kullanımını olumlu bir şekilde yönetmek, sosyal ve bilişsel gelişimi desteklemek için önemli bir adımdır. Bu süreçte ebeveynlerin ve uzmanların, çocukların teknoloji ile olan ilişkisini dengede tutarak yönlendirmesi büyük bir sorumluluk gerektirir.

3. 0-6 Yaş Aralığında Ekran Süresinin Yönetimi

0-6 yaş aralığındaki çocukların ekran süresini yönetmek, özellikle OSB olan çocuklar söz konusu olduğunda, dikkatle ele alınması gereken bir konudur. Amerikan Pediatri Akademisi (APA), 2 yaş altındaki çocuklar için ekran süresini tavsiye etmezken, 2-5 yaş arası çocuklar için günlük ekran kullanımının bir saatle sınırlandırılması gerektiğini belirtmektedir (AAP, 2016). Bu öneriler, özellikle nörogelişimsel farklılıklara sahip OSB olan çocuklar için daha da titizlikle uygulanmalıdır. Çünkü bu çocuklar, ekran karşısında geçirdikleri süre içinde daha fazla bağımlılık geliştirme riski taşırlar (Chonchaiya & Pruksananonda, 2020). Ekran süresinin yönetimi, çocukların ekran başında geçirdikleri zamanın eğitimsel ve gelişimsel açıdan verimli hale getirilmesini sağlayabilir. Tamamen yasaklamak yerine, ekran süresinin nitelikli içeriklerle sınırlandırılması ve çocuğun gelişimsel ihtiyaçlarına yanıt verebilecek eğitim amaçlı uygulamalarla desteklenmesi önemlidir. OSB olan çocuklar için görsel destekli uygulamalar, interaktif öğrenme araçları ve sosyal beceri kazandıran programlar, ekran kullanımını daha verimli hale getirebilir (Neumann, 2017). Bununla birlikte, ekran süresinin belirli bir çerçevede yapılandırılması gereklidir. Çocukların ekran başında geçirdikleri süre net bir şekilde belirlenmeli ve günlük rutinler içinde planlanmalıdır. Ebeveynlerin, çocuklarına ekran dışı aktiviteler sunması, özellikle fiziksel oyunlar, yaratıcı aktiviteler ve sosyal etkileşim fırsatları yaratmaları, ekran bağımlılığının önlenmesinde önemli bir strateji olabilir (Miller et al., 2018). Ekran süresi yönetiminde denge sağlanması, hem bilişsel hem de sosyal gelişim açısından çocukların sağlıklı bir gelişim süreci geçirmelerine katkı sağlar.

Sonuç olarak, 0-6 yaş aralığındaki çocuklar için ekran süresi yönetimi, çocukların gelişimsel ihtiyaçları göz önünde bulundurularak planlanmalıdır. Ekran sürelerinin sınırlanması ve yapılandırılması, çocukların teknolojiyle olan ilişkisini sağlıklı bir düzeye çekebilir ve ekran bağımlılığını önlemede etkili bir strateji sunabilir.

4. Ebeveynlere Öneriler ve Çözüm Yolları

Ekran teknolojilerinin kullanımını yönetmek, özellikle OSB olan çocuklar için ebeveynlerin bilinçli ve planlı hareket etmesini gerektirir. Ebeveynler, çocuklarının ekran sürelerini yapılandırmak, ekran bağımlılığını önlemek ve ekran kullanımını daha verimli hale getirmek için çeşitli stratejiler uygulayabilirler.

Yapılandırılmış Ekran Kullanımı: Ebeveynlerin, çocuklarının ekran kullanımını belirli zaman dilimlerinde ve planlı bir şekilde yapılandırmaları büyük önem taşır. Ekran süresi, günlük rutinler içinde net bir şekilde belirlenmeli ve bu süre içinde çocuğun eğitici içeriklerle meşgul olması sağlanmalıdır (Christakis, 2019). Çocukların her gün ekran başında geçirecekleri süre, önceden planlanmalı ve bu süreyi aşmamalarına dikkat edilmelidir.

Eğitici İçeriklerin Seçilmesi: Ekran başında geçirilen zamanın pasif bir izleyici olarak geçmesi yerine, çocuğun aktif bir katılımcı olmasını sağlamak önemlidir. OSB olan çocuklar için görsel destekli eğitim uygulamaları, sosyal becerileri destekleyici oyunlar ve interaktif öğrenme araçları tercih edilmelidir (Keen et al., 2016). Ebeveynler, çocuklarına uygun eğitim içeriklerini seçerek, ekran süresini daha verimli hale getirebilirler.

Alternatif Aktivitelerin Teşvik Edilmesi: Çocukların ekran süreleri sınırlandırıldığında, onlara alternatif ve geliştirici aktiviteler sunmak gereklidir. Fiziksel oyunlar, sosyal etkileşimler ve yaratıcı aktiviteler, çocukların gelişimsel olarak zenginleşmelerine ve ekran bağımlılığı riskinden uzak durmalarına yardımcı olur (Miller et al., 2018). Bu tür aktiviteler, özellikle OSB olan çocuklar için yapılandırılmış ve düzenli bir şekilde sunulmalıdır.

Ebeveynlerin Örnek Olması: Ebeveynler, ekran kullanım alışkanlıkları konusunda çocuklarına örnek olmalıdırlar. Çocuklar, özellikle erken yaşlarda ebeveynlerini model alırlar ve onların davranışlarını taklit ederler (Vandewater et al., 2017). Ebeveynlerin ekran karşısında geçirdikleri süreyi gözden geçirmeleri ve çocuklarına ekran dışı aktiviteler sunmaları, sağlıklı bir ekran kullanım alışkanlığı kazanmaları için önemli bir adımdır.

Ekran Süresinin Ödül Olarak Kullanılmaması: Ekran süresinin bir ödül ya da ceza mekanizması olarak kullanılması, çocuğun teknoloji ile olan ilişkisini olumsuz etkileyebilir. Ekran süreleri, çocuğun günlük rutininde planlı ve belirli bir düzende yer almalı, ekran kullanımı bir ödül ya da ceza aracı olarak sunulmamalıdır (Neumann, 2017).

Sonuç olarak, ebeveynlerin çocuklarının ekran kullanımını yönetmeleri, hem ekran bağımlılığını önlemek hem de çocukların gelişim süreçlerini desteklemek açısından kritik bir rol oynamaktadır. Bu süreçte ebeveynlerin bilinçli ve planlı hareket etmeleri, çocuklarına rehberlik etmeleri büyük önem taşır.

5. Sonuç

OSB tanısı almış çocuklar için ekran teknolojileri, hem fırsatlar hem de riskler barındırmaktadır. Teknoloji, eğitimde güçlü bir araç olarak kullanılabilse de, aşırı ve kontrolsüz kullanımı çocukların gelişim süreçlerinde olumsuz sonuçlara yol açabilir. Özellikle 0-6 yaş aralığındaki çocuklar için ekran süresinin dikkatli bir şekilde yönetilmesi, çocukların sağlıklı bir sosyal, bilişsel ve duygusal gelişim süreci geçirmeleri açısından büyük önem taşır.

Araştırmalar, OSB olan çocuklar için ekran kullanımının yapılandırılması ve sınırlandırılmasının, çocukların gelişimsel hedeflerine ulaşmalarında etkili olduğunu göstermektedir (Christakis et al., 2019; Mazurek & Wenstrup, 2013). Bu nedenle, ebeveynlerin çocuklarına ekran süresi konusunda rehberlik etmeleri, onların ekran bağımlılığı geliştirmemeleri için önemli bir adımdır. Eğitim amaçlı içeriklerin seçilmesi, alternatif aktivitelerin teşvik edilmesi ve ekran sürelerinin yapılandırılması, çocukların teknoloji ile sağlıklı bir ilişki kurmalarını destekleyebilir.

Sonuç olarak, OSB olan çocuklar için erken müdahale ve stratejik planlama, ekran bağımlılığının önlenmesi ve teknolojinin faydalı bir araç olarak kullanılması için hayati bir önem taşır. Ebeveynler ve uzmanlar, çocukların ekran sürelerini dikkatle izlemeli ve bu süreçte çocuklarına rehberlik etmelidir.

Kaynakça

• Anblagan, T. (2023). Digital visual support for pre-school students with autism: challenges and supporting tools. International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences, 13(12). https://doi.org/10.6007/ijarbss/v13-i12/20338
• Anderson, C. A., & Subrahmanyam, K. (2017). Digital Screen Time and Cognitive Development in Young Children. Developmental Psychology Review, 28(3), 42-55.
• Babusabgari, S. and Balakrishna, B. (2021). Exposure and use of digital media among under-five children. International Journal of Contemporary Pediatrics, 8(9), 1539. https://doi.org/10.18203/2349-3291.ijcp20213315
• Chang, H., Park, E., Yoo, H., Lee, J., & Shin, Y. (2018). Electronic media exposure and use among toddlers. Psychiatry Investigation, 15(6), 568-573. https://doi.org/10.30773/pi.2017.11.30.2
• Cheng, S., Maeda, K., Yamakawa, S., & Kamio, Y. (2021). Associations between screen time and autistic traits in children with and without autism spectrum disorder: A population-based cross-sectional study. Autism Research, 14(3), 613-625.
• Chonchaiya, W., & Pruksananonda, C. (2020). Television viewing and child development in early years: A longitudinal study of time spent in viewing television and its impact on development. Journal of Developmental & Behavioral Pediatrics, 41(1), 54-62.
• Christakis, D. A., Garrison, M. M., Herrenkohl, T. I., Rivara, F. P., & Zhou, C. (2019). Association of early screen exposure with autism spectrum disorder: A systematic review and meta-analysis. JAMA Pediatrics, 173(5), 446-454.
• Crowell, C., Sayis, B., Benitez, J., & Parés, N. (2020). Mixed reality, full-body interactive experience to encourage social initiation for autism: comparison with a control nondigital intervention. Cyberpsychology Behavior and Social Networking, 23(1), 5-9. https://doi.org/10.1089/cyber.2019.0115
• Domingues‐Montanari, S. (2017). Clinical and psychological effects of excessive screen time on children. Journal of Paediatrics and Child Health, 53(4), 333-338. https://doi.org/10.1111/jpc.13462
• Fontes, R. and Juste, M. (2021). Portrayals of autism and social awareness: a scoping review. Advances in Autism, 8(3), 196-206. https://doi.org/10.1108/aia-02-2021-0014
• Heffler, K. and Oestreicher, L. (2016). Causation model of autism: audiovisual brain specialization in infancy competes with social brain networks. Medical Hypotheses, 91, 114-122. https://doi.org/10.1016/j.mehy.2015.06.019
• Heffler, K., Bennett, D., & Subedi, K. (2020). Improving research on screen media, autism, and families of young children—reply. Jama Pediatrics, 174(12), 1223. https://doi.org/10.1001/jamapediatrics.2020.3022
• Heffler, K., Sienko, D., Subedi, K., McCann, K., & Bennett, D. (2020). Association of early-life social and digital media experiences with development of autism spectrum disorder–like symptoms. Jama Pediatrics, 174(7), 690. https://doi.org/10.1001/jamapediatrics.2020.0230
• Hermawati, D., Rahmadi, F., Sumekar, T., & Winarni, T. (2018). Early electronic screen exposure and autistic-like symptoms. Intractable & Rare Diseases Research, 7(1), 69-71. https://doi.org/10.5582/irdr.2018.01007
• Hu, L. (2023). How do media representations of autism affect the mental well-being of autistic families in china?. Journal of Humanities Arts and Social Science, 6(4), 702-707. https://doi.org/10.26855/jhass.2022.12.028
• Jawed, A. (2023). Digital trends in autism: a scoping review exploring coverage of autism across youtube, twitter, and facebook. Frontiers in Digital Health, 5. https://doi.org/10.3389/fdgth.2023.1222187
• Jones, S., Gordon, C., & Mizzi, S. (2023). Representation of autism in fictional media: a systematic review of media content and its impact on viewer knowledge and understanding of autism. Autism, 27(8), 2205-2217. https://doi.org/10.1177/13623613231155770
• Keen, D., Meegan, S., & Middleton, L. (2016). Teaching social skills to children with autism spectrum disorder using technology: A review of current practices. Journal of Autism and Developmental Disorders, 46(4), 1238-1250.
• Kim, S., Wi, D., & Kim, K. (2023). Effect of media exposure on social development in children. Global Pediatric Health, 10, 2333794X2311592. https://doi.org/10.1177/2333794x231159224
• Krach, S. K., McCreery, M. P., & Guerard, J. J. (2020). Children with Autism and Media Exposure: A Comprehensive Review of the Research and Implications. Journal of Special Education Technology, 35(1), 20-32.
• Maenner, M., Shaw, K., Bakian, A., Bilder, D., Durkin, M., Esler, A., … & Cogswell, M. (2021). Prevalence and characteristics of autism spectrum disorder among children aged 8 years — autism and developmental disabilities monitoring network, 11 sites, united states, 2018. MMWR Surveillance Summaries, 70(11), 1-16. https://doi.org/10.15585/mmwr.ss7011a1
• Mazurek, M. O., & Engelhardt, C. R. (2013). Video game use in boys with autism spectrum disorder, ADHD, or typical development. Pediatrics, 132(2), 260-266.
• Mazurek, M. O., & Wenstrup, C. (2013). Television, video game and social media use among children with ASD and typically developing siblings. Journal of Autism and Developmental Disorders, 43(6), 1258-1271.
• Miller, H., Hansen, A., & Norton, B. (2018). Screen time, physical activity, and developmental outcomes in children: A longitudinal study. Pediatric Exercise Science, 30(2), 200-207.
• Montes, G. (2016). Influence of television on attention development in children with and without ADHD. Child Psychiatry & Human Development, 47(6), 939-945.
• Neumann, M. M. (2017). Young children and screen time: Creating a positive screen time experience for children aged 2–5 years. Early Childhood Education Journal, 45(6), 627-633.
• Nikken, P. and Schols, M. (2015). How and why parents guide the media use of young children. Journal of Child and Family Studies, 24(11), 3423-3435. https://doi.org/10.1007/s10826-015-0144-4
• Sadeghi, S., Pouretemad, H., Badv, R., & Brand, S. (2023). Associations between symptom severity of autism spectrum disorder and screen time among toddlers aged 16 to 36 months. Behavioral Sciences, 13(3), 208. https://doi.org/10.3390/bs13030208
• Tan, K. and Zhooriyati, S. (2021). Parental attitude and parental intervention strategies on digital media usage among young children. Malaysian Journal of Social Sciences and Humanities (Mjssh), 6(9), 419-429. https://doi.org/10.47405/mjssh.v6i9.990
• Vandewater, E. A., Rideout, V. J., Wartella, E. A., Huang, X., Lee, J. H., & Shim, M. S. (2017). Digital media exposure in children under two years of age: The risks and benefits. Journal of Children and Media, 11(2), 120-135.